Mensen zijn enge wezens

 

Tekst: Ebru Umar

 

 

Dinsdagavond. Beatrix Theater.

 

En een idioot moment om te denken “wat zijn mensen toch enge wezens”. Niet echt het eerste waar je aan denkt bij de musical Miss Saigon. Nee, als musicalfan is eigenlijk het eerste waar je aan denkt ‘als dat maar goed gaat’. Willem Nijholt en Tony Neef speelden vijftien jaar geleden de hoofdrollen. De scènes waarin Neef in een ronkende helikopter vertrekt uit Saigon en Nijholt de American Dream neerzet, staan op ieders netvlies gebrand. Overtref dat maar ‘ns.

 

Maar ja, Joop van den Ende Producties zou Joop van den Ende Producties niet zijn, als ze dat niet gewoon doen. Stanley Burleson, die er ook destijds bij was draagt de voorstelling en ondanks zijn weergaloze American Dream-performance is het nou juist niet die scène die me bezighoudt. Het zijn de hekken, het gedrang, gesmeek, gehuil en de onmenselijke selectie aan de poort van de Amerikaanse Ambassade waar de Vietnamezen vechten voor een visum naar Amerika. Een strijd van leven op dood. Wie mee mag naar het Westen wacht hoe dan ook een beter leven dan de vrijwel zekere dood voor hen die achterblijven.

 

Hekken zijn zo vanzelfsprekend dat we er niet van opkijken. We zijn erdoor geïndoctrineerd. We staan aan de juiste kant, we stellen de vanzelfsprekendheid ervan zelden aan de orde. Hooguit eens in een politieke discussie, geen persoonlijke. Maar veertig jaar na het einde van de Vietnam-oorlog zijn wij Westerlingen nog steeds de partij die zonder pardon over hekken heen klimmen, niet alleen om aan de andere kant te shoppen maar ook om grondstoffen te stelen, mensen te onderdrukken en bombardementen uit te voeren. Het is een rare gewaarwording, daar in het Beatrix Theater. De mens is zogenaamd het enige wezen dat kan denken en tweeduizend jaar beschaving en vooruitgang ten spijt gebruiken we die kwaliteit vooral om onszelf te verrijken en de ander te onderdrukken.

 

Anno 2012 is het de minst schitterende scène van Miss Saigon die ik niet kan vergeten. Wat maakt dat de ene mens wel over de muur mag vliegen en de ander niet? Geluk? Geld? Hebzucht? Wapens? Of simpelweg angst? Staan we nog wel aan de juiste kant? Ik betwijfeld het – zeker nu de Grieken ondanks hun bankroet een hek willen neerzetten bij de grens met Turkije. Ik durf te wedden dat de Turken maar al te graag meebetalen aan dat hek. Om ons paupers uit het ondergaande Europa te weren.

 

Mensen zijn vreselijke wezens, vreselijk – en ik ben er geen uitzondering op.

 

Uit:

www.metronieuws.nl

 

zaterdag 11 februari 2012